اتاق بازرگانی

اتاق بازرگانی را می‌توان پارلمان بخش خصوصی دانست؛ جایی که صاحبان کسب‌وکارهای کوچک و بزرگ، از صادرکنندگان پسته تا تولیدکنندگان قطعات خودرو، گرد هم می‌آیند تا مطالبات خود را به گوش حاکمیت برسانند. این نهاد وظیفه دارد به دولت و مجلس مشورت بدهد تا قوانینی که برای اقتصاد نوشته می‌شود، با واقعیت‌های بازار همخوانی داشته باشد و مانع فعالیت آزادانه تجار و کارآفرینان نشود. وقتی این نهاد قدرتمند باشد، از تصویب قوانین یک‌شبه که باعث شوک به بازار می‌شود جلوگیری می‌کند.

اهمیت این اتاق برای مردم عادی در قیمت و فراوانی کالاها نهفته است. وقتی اتاق بازرگانی در جلسات تعیین نرخ ارز یا مالیات به درستی از حقوق تولیدکننده دفاع کند، هزینه تمام‌شده کالا کاهش می‌یابد. مثلاً اگر این نهاد بتواند جلوی بخشنامه‌های ناگهانی که صادرات یک محصول کشاورزی را ممنوع می‌کند بگیرد، کشاورز و صادرکننده ایرانی ورشکست نمی‌شوند و ارز بیشتری وارد کشور می‌شود که در نهایت به ثبات قیمت دلار و کاهش تورم کمک می‌کند.

علاوه بر این، صدور کارت بازرگانی که کلید ورود به دنیای تجارت بین‌المللی در ایران است، زیر نظر این اتاق انجام می‌شود. هرچقدر این نهاد شفاف‌تر و تخصصی‌تر عمل کند، رانت‌های اقتصادی کمتر شده و رقابت در بازار واقعی‌تر می‌شود؛ امری که مستقیماً روی کیفیت کالایی که به دست مصرف‌کننده ایرانی می‌رسد و قیمت نهایی آن در مغازه‌ها اثرگذار است.