اقتصاد خلاق

اقتصاد خلاق یعنی جایی که «فکر و ایده» ارزشی بیشتر از «مواد اولیه» پیدا می‌کند. در این مدل اقتصادی، دارایی اصلی شرکت‌ها نه زمین و ماشین‌آلات، بلکه ذهنِ خلاقِ آدم‌هاست. وقتی یک برنامه‌نویس ایرانی اپلیکیشنی کاربردی می‌سازد، یک معمار طرحی نو درمی‌اندازد یا یک هنرمند صنایع دستی صادر می‌کند، در واقع در حال تولید ثروت از دارایی‌های فکری هستند؛ منابعی که برخلاف معادن یا نفت، با مصرف شدن تمام نمی‌شوند و مدام رشد می‌کنند.

برای ما در ایران که دهه‌ها به درآمدهای نفتی وابسته بوده‌ایم، اقتصاد خلاق راهی برای عبور از بن‌بست تحریم و نوسانات دلار است. این بخش مستقیماً روی آینده شغلی نسل جوان اثر می‌گذارد، چرا که اشتغال در آن بیش از سرمایه کلان، به مهارت فردی متکی است. برای مثال، موفقیت استارتاپ‌های خدماتی یا صادرات بازی‌های ویدئویی ایرانی نشان می‌دهد که چطور می‌توان بدون نیاز به جابه‌جایی کالاهای سنگین در گمرک، ارزآوری کرد و ارزش دارایی‌های نامشهود یک کسب‌وکار را در بازار سرمایه افزایش داد.