تجارت دریایی

تجارت دریایی به زبان ساده یعنی استفاده از کشتی‌های پهن‌پیکر برای انتقال حجم عظیمی از کالا که جابه‌جایی آن‌ها با هواپیما یا کامیون صرفه اقتصادی ندارد. در ایران، بنادر جنوبی مثل بندرعباس و بندر امام خمینی دروازه‌های اصلی ورود کالا هستند. این شیوه تجارت به دلیل هزینه پایین در مقایسه با سایر روش‌ها، ستون فقرات مبادلات تجاری کشور ما با دنیاست و نقشی حیاتی در تامین نیازهای روزمره جامعه دارد. تاثیر این تجارت بر سفره مردم مستقیم است؛ وقتی کشتی‌های حامل گندم یا نهاده‌های دامی در اسکله‌ها پهلو می‌گیرند، عرضه کالا در بازار تقویت شده و قیمت‌ها کنترل می‌شود. در مقابل، هر نوع مانع در این مسیر، از تحریم‌های بانکی برای پرداخت هزینه حمل گرفته تا مشکلات فنی در بنادر، باعث افزایش هزینه لجستیک می‌شود که نتیجه‌اش را به شکل گرانی کالاها در بازار داخلی حس می‌کنیم. همچنین، نباید فراموش کرد که نبض ریال در گروی تجارت دریایی است. صادرات نفت و محصولات پتروشیمی که منبع اصلی تامین دلار برای کشور است، تماماً از طریق دریا انجام می‌شود. بنابراین، امنیت و رونق مسیرهای دریایی مستقیماً با قدرت خرید مردم و ثبات قیمت ارز گره خورده است و هرگونه اختلال در آن می‌تواند به سرعت روی قیمت تمام‌شده کالاهای وارداتی اثر بگذارد.