تجارت دوجانبه

تجارت دوجانبه یعنی دو کشور تصمیم می‌گیرند به جای معامله با کل دنیا، مستقیماً با هم وارد دادوستد شوند و موانع گمرکی یا بانکی را برای یکدیگر کم کنند. در این قراردادها، دو طرف تلاش می‌کنند با استفاده از پول‌های ملی خود یا تهاتر کالا، نیازهایشان را برطرف کنند. این کار شبیه به این است که دو همسایه تصمیم بگیرند مایحتاج خود را فقط از یکدیگر بخرند تا هزینه‌های واسطه و دردسرهای پرداخت به غریبه‌ها حذف شود. برای ما در ایران، این نوع تجارت راهی برای بی‌اثر کردن محدودیت‌های بانکی و تحریم‌هاست. وقتی ایران با کشوری مثل چین یا روسیه قرارداد دوجانبه می‌بندد، می‌تواند در مقابل فروش نفت یا محصولات پتروشیمی، کالاهای اساسی و تکنولوژی وارد کند بدون اینکه نگران بسته بودن مسیرهای دلاری باشد. این ثبات در تأمین کالا باعث می‌شود نوسانات ناگهانی ارز تأثیر کمتری روی قیمت تمام‌شده کالاهای مصرفی مردم در بازار داشته باشد.