تخصیص منابع

تخصیص منابع در زبان ساده یعنی انتخابِ بهترین راه برای استفاده از داشته‌های محدود. هر کشوری مقدار مشخصی ارز، گاز، برق و بودجه دارد و نمی‌تواند همه نیازها را هم‌زمان و کامل برطرف کند. بنابراین باید تصمیم بگیرد که مثلاً گاز موجود را صرفِ گرمایش خانه‌ها کند یا آن را به پتروشیمی‌ها بدهد تا با تولید و صادرات، ارز وارد کشور شود. این «دو راهی‌ها» و انتخابِ یکی از آن‌ها، جوهر اصلی تخصیص منابع است.

در اقتصاد ایران، این مفهوم مستقیماً با قدرت خرید و کیفیت زندگی شما گره خورده است. وقتی بانک‌ها بخش بزرگی از منابع خود را به جای پرداخت وامِ مسکن یا ازدواج به مردم، به شرکت‌های بزرگ دولتی اختصاص می‌دهند، در واقع تخصیص منابع به نفعِ آن شرکت‌ها انجام شده است. همچنین، تصمیم دولت برای تخصیص ارز ارزان به کالاهای اساسی، تلاشی است تا قیمت سفره شما را ثابت نگه دارد، اما همین تصمیم اگر غلط اجرا شود، می‌تواند باعث هدررفت منابع ملی و نرسیدنِ پول به بخش‌های زیربنایی مثل جاده‌ها و بیمارستان‌ها شود.