توافق موقت

توافق موقت زمانی اتفاق می‌افتد که دو طرفِ یک دعوای اقتصادی یا سیاسی نمی‌توانند روی یک راه‌حل دائمی به نتیجه برسند، اما برای جلوگیری از بدتر شدن اوضاع، روی چند مورد محدود توافق می‌کنند. در این حالت، معمولاً ایران می‌پذیرد برخی محدودیت‌ها را رعایت کند و در مقابل، طرف مقابل اجازه می‌دهد بخشی از پول‌های بلوکه شده آزاد شود یا صادرات نفت کمی تسهیل گردد. این یک ایستگاه میانی برای خریدن زمان و جلوگیری از بن‌بست کامل است.

برای مردم ایران، توافق موقت یعنی یک نفسِ مصنوعی به بازار و کاهشِ روانیِ فشارها. وقتی خبر یک توافق موقت منتشر می‌شود، انتظارات تورمی پایین می‌آید و قیمت دلار که دماسنج اقتصاد ایران است، معمولاً کاهشی یا ثابت می‌شود. این وضعیت مستقیماً روی قیمت کالاهای وارداتی مثل گوشی و خودرو اثر می‌گذارد؛ اما چون توافق دائمی نیست، سرمایه‌گذاران همچنان با احتیاط رفتار می‌کنند و این ثبات ممکن است با پایان مهلت توافق، دوباره به نوسان تبدیل شود.