حق اختراع

حق اختراع در واقع سندی قانونی است که دولت به یک فرد یا شرکت می‌دهد تا بابت زحمتی که برای خلق یک محصول یا روش جدید کشیده، پاداش بگیرد. در دنیای حسابداری، این حق مثل زمین یا ماشین‌آلات یک دارایی ارزشمند است، با این تفاوت که دیده نمی‌شود. وقتی یک شرکت ایرانی، مثلاً در حوزه داروسازی، فرمول جدیدی را ثبت می‌کند، این حق اختراع در ترازنامه شرکت به عنوان یک ثروت واقعی درج می‌شود و به آن‌ها قدرت می‌دهد تا جلوی کپی‌برداری غیرقانونی رقبای داخلی را بگیرند. برای ما به عنوان سرمایه‌گذار یا سهام‌دار، حق اختراع به معنای امنیتِ سود و مزیت رقابتی است. مثلاً اگر یک شرکت دانش‌بنیان در بورس تهران موفق شود حق اختراع یک قطعه کلیدی صنعتی را ثبت کند، یعنی بازار آن محصول را برای سال‌ها در اختیار دارد. این انحصار باعث می‌شود شرکت درآمد پایدارتری داشته باشد و در نهایت، ارزش دارایی سهام‌دارانش در برابر تورم و نوسانات بازار حفظ شود. در واقع، بخش بزرگی از قیمت بالای سهام شرکت‌های پیشرو، نه به خاطر ساختمان و میز و صندلی، بلکه به خاطر همین حق اختراع‌های ثبت شده است.