حواله ارزی

حواله ارزی در واقع دستور پرداخت پولی است که شما به یک بانک یا صرافی می‌دهید تا معادل آن را در کشوری دیگر به شخص یا شرکتی تحویل دهد. در فضای اقتصادی ایران که ارتباطات بانکی بین‌المللی با محدودیت‌های جدی روبه‌روست، این کار معمولاً از طریق شبکه صرافی‌ها و بر اساس اعتبار آن‌ها در حساب‌های خارج از کشور انجام می‌شود. در این فرایند، لزوماً پولی از مرز رد نمی‌شود، بلکه اعتبار مالی بین واسطه‌ها جابه‌جا می‌گردد تا ارز مورد نظر در مقصد آزاد شود. این مفهوم مستقیماً با قیمت کالاهایی که هر روز مصرف می‌کنید در ارتباط است. وقتی یک واردکننده می‌خواهد گوشی موبایل، ذرت دامی یا مواد اولیه کارخانه را وارد کند، باید از طریق حواله هزینه آن را بپردازد. نرخ حواله معمولاً با نرخ اسکناس در بازار سبزه میدان متفاوت است؛ مثلاً نرخ حواله در سامانه نیما که برای کالاهای اساسی استفاده می‌شود، ارزان‌تر است. هرچه هزینه و ریسک ارسال این حواله‌ها به دلیل تحریم‌ها بالاتر برود، قیمت تمام‌شده کالا در مغازه‌های ایران گران‌تر می‌شود. بنابراین، نوسان قیمت حواله، سیگنالی جدی برای تغییر قیمت اجناس در ماه‌های آینده است.