درآمد پایدار

درآمد پایدار یعنی پولی که دولت یا شهرداری برای تأمین هزینه‌های جاری خود به دست می‌آورد و اطمینان دارد که در سال‌های بعد هم تکرار می‌شود. در اقتصاد ایران، مالیات‌ها، حقوق گمرکی و عوارض نوسازی نمونه‌های اصلی این نوع درآمد هستند. تفاوت بزرگ درآمد پایدار با درآمدهای نفتی در این است که با یک تصمیم سیاسی در خارج از مرزها یا افت قیمت جهانی انرژی، ناگهان قطع نمی‌شود و ریشه در تولید و خدمات داخلی دارد.

وقتی بودجه کشور به درآمدهای ناپایدار مثل فروش نفت یا فروش اموال دولتی وابسته باشد، با هر موج تحریم، دولت دچار کسری بودجه شده و برای جبران آن به چاپ پول متوسل می‌شود که نتیجه‌اش تورم در سفره مردم است. اما تکیه بر درآمد پایدار باعث می‌شود برنامه‌ریزی برای ساخت جاده، مدرسه و بیمارستان واقعی‌تر باشد. مثلاً اگر شهرداری به‌جای فروختن تراکم و نابودی فضای شهر، درآمدش را از عوارض سالانه تأمین کند، ثبات اقتصادی بیشتری برای شهروندان ایجاد می‌شود.