
سقوط ۱۲۶ هزار واحدی بورس در پی تنشهای سیاسی؛ خروج سنگین پول حقیقی
تنشهای سیاسی بورس را سرخپوش کرد؛ شاخص کل ۱۲۶ هزار واحد ریخت و نقدینگی حقیقی فرار کرد.
ریسکگریزی در واقع همان احتیاطِ مالی است؛ یعنی شما ترجیح میدهید شبها راحت بخوابید و نگران نوسانات ناگهانی قیمتها نباشید، حتی اگر این آرامش به قیمتِ سودِ کمتر تمام شود. یک فرد ریسکگریز بیشتر از آنکه به فکر چقدر میتوانم به دست بیاورم باشد، نگران این است که چقدر ممکن است از دست بدهم و به همین دلیل از بازارهای پرنوسان دوری میکند. در واقع این ویژگی روانی تعیین میکند که شما در مواجهه با عدم قطعیت، چقدر حاضر به قمار روی دارایی خود هستید. در اقتصاد ایران که تورم و نوسان نرخ ارز همیشگی است، ریسکگریزی خودش را در انتخابهایی مثل سپرده بانکی یا خریدِ فیزیکیِ طلا نشان میدهد. مثلاً کسی که پولش را در بانک میگذارد تا سود ثابت بگیرد، ریسکگریز است؛ چون نمیخواهد با ورود به بازارهایی مثل بورس یا ارزهای دیجیتال، اصلِ پولش را به خطر بیندازد. شناختِ میزان ریسکگریزی به شما کمک میکند تا متناسب با اعصاب و توانِ مالیتان سرمایهگذاری کنید و در تلاطمهای بازار، تحت فشارِ استرس تصمیمات هیجانی و زیانبار نگیرید.
با تشدید تنشهای سیاسی و ریزش سنگین بورس تهران، شاهد هجوم سرمایهگذاران برای خروج پول هستیم؛ رفتاری که نشان میدهد در اقتصادِ پیشبینیناپذیر ایران، اولویتِ مردم از «کسب سود» به «حفظ اصلِ پول» تغییر کرده است. این روحیه حتی میان نسل جوان هم رخنه کرده و باعث شده بهجای ریسک روی تولید یا سهام، به سمتِ سپرهای امنِ دارایی حرکت کنند.

تنشهای سیاسی بورس را سرخپوش کرد؛ شاخص کل ۱۲۶ هزار واحد ریخت و نقدینگی حقیقی فرار کرد.

بورس تهران با افت ۲.۴ درصدی شاخص و خروج ۳.۱ همت پول حقیقی، تحت تأثیر ابهامات سیاسی وارد فاز اصلاحی شد.

تجربههای تلخ اقتصادی مانند کرونا باعث ریسکگریزی شدید نسل زد و کاهش توانایی آنها در تولید ثروت شده است.

توافق سیاسی تنها یک محرک موقت است؛ جهش واقعی صنعت نیازمند اصلاحات ساختاری داخلی و حداقل سه سال زمان برای جذب سرمایه است.