ضریب اعتباری

ضریب اعتباری یا همان ضریب فزاینده، مثل یک دستگاه تکثیر در دلِ سیستم بانکی عمل می‌کند. وقتی بانک مرکزی پولی را وارد بازار می‌کند، این پول ابتدا به بانک‌ها می‌رسد؛ بانک‌ها بخشی از آن را به عنوان ذخیره نگه می‌دارند و بقیه را وام می‌دهند. این وام دوباره در بانک دیگری سپرده‌گذاری شده و مجدداً وام داده می‌شود. این چرخه باعث می‌شود پولی که در ابتدا وارد شده، چندین برابر شود و حجم کل پول در اقتصاد رشد کند. در واقعیتِ اقتصاد ایران، بالا بودن این ضریب به این معناست که بانک‌ها با سرعت زیادی در حال تولید نقدینگی هستند. اگر این عدد افزایش یابد، یعنی حتی بدون چاپ پولِ مستقیم توسط دولت، حجم پول در دست مردم بالا می‌رود که معمولاً منجر به تورم و کاهش قدرت خرید می‌شود. برای مثال، وقتی بانک‌های ایرانی با نرخ‌های بالا وام می‌دهند، ضریب اعتباری رشد می‌کند و اثر این نقدینگیِ اضافی در نهایت خودش را در گران شدن دارایی‌هایی مثل دلار، طلا و مسکن نشان می‌دهد.