عدالت اقتصادی

عدالت اقتصادی یعنی چیدمانِ بازیِ اقتصاد طوری باشد که همه شانسِ منصفانه‌ای برای رشد داشته باشند. این مفهوم لزوماً به معنای برابری مطلقِ درآمدها نیست، بلکه یعنی قوانین و ساختارها نباید اجازه دهند رانت و روابط جایگزینِ تلاش و مهارت شوند. در واقع، عدالت زمانی محقق می‌شود که مسیرِ رسیدن به رفاه برای تمام افراد جامعه، فارغ از طبقه یا محل زندگی، با دسترسی برابر به آموزش و سرمایه هموار باشد. در اقتصاد ایران، عدالت اقتصادی مستقیماً با مسائلی مثل نحوه توزیع یارانه‌ها و دسترسی به تسهیلات بانکی گره خورده است. برای مثال، وقتی تورمِ مزمن باعث می‌شود قیمت مسکن جهش کند، کسانی که دارایی دارند ثروتمندتر می‌شوند و مستأجران عقب می‌مانند؛ اینجا وظیفه سیاست‌گذار است که با ابزارهایی مثل مالیات عادلانه یا حمایت‌های هدفمند، مانع از له شدنِ معیشتِ مردم زیر چرخ‌دنده‌های تورم شود تا فاصله طبقاتی به مرز انفجار نرسد.