قانون‌گذاری

قانون‌گذاری در اقتصاد، یعنی دولت یا نهادهای حاکمیتی مثل بانک مرکزی، مجموعه‌ای از «بایدها و نبایدها» را برای بازار تعیین کنند. این کار صرفاً نوشتنِ قانون در مجلس نیست؛ بلکه هر بخشنامه یا دستوری که مسیرِ حرکتِ پول، تولید و تجارت را تغییر دهد، نوعی مقررات‌گذاری است. هدف اصلی این است که جلوی انحصار گرفته شود و بازار به شکلی حرکت کند که به نفعِ کلِ جامعه باشد.

در ایران، این قوانین مستقیماً با سفره و دارایی مردم گره خورده است. مثلاً وقتی دولت برای قیمت خودرو یا لبنیات سقف تعیین می‌کند یا قوانینِ وارداتِ کالا را تغییر می‌دهد، در واقع دارد از ابزار قانون‌گذاری استفاده می‌کند. این تصمیمات می‌تواند باعث شود قیمتِ یک دارایی مثل ماشین ناگهان جهش کند یا سودِ سهامدارانِ یک شرکت در بورس به دلیل تغییرِ نرخِ خوراکِ پتروشیمی‌ها کاهش یابد. بنابراین، شناختِ این قوانین برای پیش‌بینیِ آیندهٔ سرمایه‌گذاری‌ها حیاتی است.