
انبوهسازی، املاک و مستغلاتصندوقهای املاکچرا صنعتیسازی مسکن به کاهش هزینه ساخت نینجامیده است؟
صنعتیسازی مسکن در ایران به دلیل ضعف هماهنگی نهادی و سیاستگذاری نتوانسته هزینه ساخت را کاهش دهد.
مدلسازی اطلاعات ساختمان که به آن «بیم» هم میگویند، در واقع ساختنِ یک نسخه دیجیتالی و دقیق از ساختمان پیش از شروعِ گودبرداری است. در این روش، برخلاف نقشههای کاغذی قدیمی، تمام اجزای ساختمان از لولهکشیها گرفته تا تیرآهنها در یک مدل رایانهای با هم هماهنگ میشوند. این کار اجازه میدهد که مهندسان معمار، سازه و تأسیسات، تداخلهای احتمالی را قبل از صرفِ حتی یک ریال هزینه اجرایی، در سیستم شناسایی و اصلاح کنند.
در بازار مسکن ایران که تورم مصالح و طولانی شدن پروژهها بزرگترین دشمنِ سرمایه مردم است، این تکنولوژی باعث میشود پرتِ مصالح به حداقل برسد و زمان تحویل واحدها قابل پیشبینی باشد. برای یک خریدار ایرانی، ساختمانی که با این روش بنا شده به معنای کیفیتِ ساختِ بالاتر و هزینههای نگهداری کمتر در آینده است؛ چرا که شناسنامه دیجیتالی تمام لولهها و سیمکشیهای پشت دیوار در دسترس است و هنگام تعمیرات نیازی به تخریبِ آزمون و خطا نیست.
بحث درباره چرایی عدم کاهش هزینههای ساخت در پی صنعتیسازی مسکن، بار دیگر اهمیت ابزارهای دقیق مدیریتی را داغ کرده است. در حالی که انتظار میرفت روشهای نوین باعث ارزانتر شدن خانه شود، چالشهای موجود در مسیر کنترل هزینهها، نیاز به استفاده از مدلسازیهای دقیق برای شفافیت در فرآیند ساخت را به یک ضرورت تبدیل کرده است.
بر پایهٔ این خبرها

صنعتیسازی مسکن در ایران به دلیل ضعف هماهنگی نهادی و سیاستگذاری نتوانسته هزینه ساخت را کاهش دهد.