
پالایشگاه اصفهان با نیروگاههای خورشیدی به جنگ ناترازی برق میرود
پالایشگاه اصفهان برای کاهش وابستگی به شبکه سراسری، احداث نیروگاههای خورشیدی و بومیسازی تجهیزات را در دستور کار دارد.
این مفهوم به زبان ساده یعنی مراقبت هوشمندانه از تمام داراییهای سفت و سختی که یک کسبوکار برای تولید نیاز دارد؛ از سوله و زمین گرفته تا دستگاههای خط تولید و خودروهای پخش. مدیریت داراییهای فیزیکی فقط به معنی تعمیر کردنِ دستگاه پس از خرابی نیست، بلکه یعنی بدانیم چه زمانی باید قطعهای را عوض کنیم، چطور از استهلاک سریع جلوگیری کنیم و چه زمانی بهترین وقت برای نوسازی است تا سرمایه شرکت هدر نرود.
در اقتصاد ایران که قیمت ماشینآلات و قطعات یدکی به دلیل نوسان دلار مدام بالا میرود، این مدیریت حکم حفظ بقا را دارد. مثلاً اگر یک کارخانه مواد غذایی نتواند ناوگان حملونقل خود را درست مدیریت کند، هزینه جایگزینی کامیونها به قدری سنگین میشود که کل سود سالانه را میبلعد. برای سهامداران بورس هم این موضوع حیاتی است؛ شرکتی که داراییهایش را درست مدیریت میکند، در بلندمدت ارزش واقعی اموالش حفظ شده و هزینههای ناگهانی، سودِ تقسیمی آنها را کم نمیکند.
در روزهایی که هزینه جایگزینی ماشینآلات صنعتی در ایران به دلیل تورم و تحریم سرسامآور شده، حفظ داراییهای موجود حیاتی است. حرکت صنایع بزرگ مثل پالایشگاهها به سمت مدیریت ریسکمحور و تمرکز بر «ظرفیت واقعی» به جای اعداد روی کاغذ، نشان میدهد که نگهداری هوشمندانه تجهیزات، حالا به استراتژی اصلی برای بقای تولید و حفظ ارزش دارایی شرکتها تبدیل شده است.

پالایشگاه اصفهان برای کاهش وابستگی به شبکه سراسری، احداث نیروگاههای خورشیدی و بومیسازی تجهیزات را در دستور کار دارد.

پالایشگاه تهران با پیادهسازی سیستم مدیریت دارایی مبتنی بر ریسک، اولویتبندی پروژههای نوسازی را متحول میکند.

در اقتصاد صنعتی جدید، مزیت رقابتی نه در ظرفیت نصبشده، بلکه در قابلیت اطمینان و دسترسپذیری تجهیزات نهفته است.