پروانه بهره‌برداری

پروانه بهره‌برداری در واقع مرحله نهایی قانونی شدن یک کسب‌وکار تولیدی است. برخلاف جواز تأسیس که فقط یک موافقت اولیه با ایده و نقشه است، دریافت این پروانه ثابت می‌کند که کارخانه واقعاً ساخته شده، ماشین‌آلاتش نصب شده و آماده عرضه محصول به بازار است. در ساختار اقتصادی ایران، داشتن این سند به معنای رسمیت یافتن واحد تولیدی نزد وزارت صمت و سایر نهادهای نظارتی است.

این مجوز مستقیماً روی قیمت تمام‌شده کالا و سودآوری واحدها اثر می‌گذارد. برای مثال، یک تولیدکننده ظروف پلاستیکی تنها با داشتن این پروانه می‌تواند مواد پتروشیمی مورد نیازش را با قیمت رقابتی از بورس کالا بخرد. بدون این سند، او مجبور است مواد اولیه را از بازار آزاد و با هزینه‌ای بسیار بالاتر تأمین کند. همچنین، بانک‌های ایران تنها در قبال ارائه این پروانه حاضر به پرداخت وام‌های صنعتی و سرمایه در گردش هستند، بنابراین اعتبار و بقای یک کارخانه به این کاغذ وابسته است.