پزشک خانواده

پزشک خانواده در واقع دروازه‌بانِ سلامتِ جامعه است. در این طرح، به جای اینکه بیمار با هر دردِ کوچکی مستقیماً به متخصصِ گران‌قیمت مراجعه کند، ابتدا توسط پزشکِ عمومیِ معتمدِ خود معاینه می‌شود. این پزشک پروندهٔ سلامتِ فرد را دارد و می‌داند چه داروهایی مصرف کرده یا چه زمینه‌های ارثی دارد. اگر مشکل ساده باشد، همان‌جا حل می‌شود و اگر جدی باشد، بیمار با نامهٔ ارجاع به متخصصِ مربوطه فرستاده می‌شود تا مسیر درمان را هدفمند طی کند. این سیستم مستقیماً روی جیبِ خانوار اثر می‌گذارد. در ایران، بسیاری از مردم به دلیلِ نبودِ این نظام، دچار خودارجاعی می‌شوند؛ یعنی برای یک سردردِ ساده چندین آزمایش و اسکنِ گران‌قیمت انجام می‌دهند یا بین مطب‌های مختلف سرگردان می‌شوند. با اجرای درستِ پزشکِ خانواده و نظامِ ارجاع، سهمِ پرداختیِ مردم در بیمارستان‌های دولتی و خریدِ دارو به‌شدت کاهش می‌یابد و از هدررفتِ بودجهٔ عمومیِ سلامت در بخشِ آزمایش‌های تکراری و خدمات غیرضروری جلوگیری می‌شود.