کشت فراسرزمینی

کشت فراسرزمینی به زبان ساده یعنی دولت یا سرمایه‌گذاران ایرانی به جای استفاده از خاک خشک و منابع آبی رو به اتمام داخلی، در کشورهای پرآب و مستعدی مثل قزاقستان، برزیل یا روسیه زمین اجاره کنند و محصولاتی مثل ذرت، سویا و دانه‌های روغنی بکارند. در این مدل، مالکیت زمین لزوماً با ما نیست، اما مدیریت تولید و حقِ برداشت محصول در اختیار ایران است تا سفره مردم در بحران‌های سیاسی و محیط‌زیستی آسیب نبیند. این رویکرد مستقیماً روی قیمت کالاهایی مثل مرغ، گوشت و روغن در بازار تهران اثر می‌گذارد. وقتی بخش بزرگی از خوراک دام و طیور از طریق کشت در زمین‌های ارزان و پرآب خارجی تأمین شود، هزینه تولید در داخل کاهش یافته و نوسانات ارزی اثر کمتری بر قیمت نهایی پروتئین مصرفی خانواده‌ها خواهد داشت. در واقع، کشت فراسرزمینی نوعی واردات هوشمندانه آب و انرژی است که همزمان از فرونشست زمین در ایران جلوگیری کرده و پایداری قیمت‌ها را در بلندمدت تضمین می‌کند.