استاندارد خودرو

استاندارد خودرو در ایران به زبان ساده یعنی حداقل‌هایی که یک ماشین باید داشته باشد تا اجازه حرکت در خیابان را پیدا کند. سازمان ملی استاندارد لیستی از ویژگی‌های فنی مثل سیستم پایداری، سنسور نور و میزان آلایندگی را تعیین می‌کند. اگر خودرویی حتی یکی از این موارد را نداشته باشد، پلیس آن را شماره‌گذاری نمی‌کند و تولیدش متوقف می‌شود؛ درست مثل اتفاقی که برای خودروهای قدیمی مثل پراید و پژو ۴۰۵ افتاد چون توانایی پاس کردن استانداردهای جدید را نداشتند. این استانداردها برای خریدار ایرانی دو روی سکه دارد. از یک طرف امنیت جانی را بالا می‌برد و هزینه‌های سنگین تصادف را کم می‌کند، اما از طرف دیگر مستقیماً روی قیمت تمام‌شده اثر می‌گذارد. مثلاً وقتی نصب سیستم کنترل پایداری یا ترمز اضطراری اجباری می‌شود، خودروساز هزینه قطعه ارزی را روی قیمت کارخانه محاسبه می‌کند. این یعنی ارتقای استاندارد، با وجود تمام مزایای ایمنی، باعث می‌شود قیمت ارزان‌ترین خودروهای بازار هم مدام بالاتر برود و خرید ماشین برای قشر متوسط سخت‌تر شود.