توافق تجاری

توافق تجاری در واقع یک تفاهم‌نامه همکاری بین دولت‌هاست تا موانع خرید و فروش را از سر راه تاجران بردارند. وقتی دو کشور توافق می‌کنند، یعنی تصمیم گرفته‌اند مالیات‌های سنگین ورودی یا همان تعرفه‌های گمرکی را برای محصولات یکدیگر حذف کنند یا کاهش دهند. این کار باعث می‌شود جریان ورود و خروج کالا روان‌تر شود و به جای محدودیت‌های اداری، نوعی شراکت شکل بگیرد که در آن هر طرف سعی می‌کند از مزیت‌های تولیدی طرف مقابل استفاده کند.

برای ما در ایران، این توافق‌ها مستقیماً روی قیمت تمام‌شده کالاها در بازار اثر می‌گذارد. مثلاً وقتی ایران با کشورهای عضو اتحادیه اوراسیا توافق تجاری امضا می‌کند، هزینه واردات نهاده‌های دامی یا مواد اولیه کاهش می‌یابد که در نهایت می‌تواند مانع از گران شدن مرغ یا محصولات صنعتی شود. از سوی دیگر، این توافق‌ها راه را برای صادرات محصولات ایرانی مثل میوه، فرش یا پتروشیمی باز می‌کنند؛ این یعنی ورود ارز بیشتر به کشور که در بلندمدت می‌تواند به ثبات بازار ارز و حفظ قدرت خرید مردم کمک کند.