جنگ فرسایشی

جنگ فرسایشی زمانی رخ می‌دهد که هیچ‌کدام از دو طرف قدرتِ تمام‌کنندگیِ سریع را ندارند؛ پس وارد یک بازیِ صبر و استقامت می‌شوند. در این حالت، هدفِ اصلی تخریبِ مستقیمِ ارتشِ مقابل نیست، بلکه فرسوده کردنِ اقتصاد و زیرساخت‌های حریف است تا هزینه‌ی ادامه دادن برایش غیرممکن شود. این استراتژی در واقع نبردِ «کی زودتر ته می‌کشد» است و پیروز کسی است که ذخایرِ ارزی، کالا و تاب‌آوریِ اجتماعیِ بیشتری برای مدت طولانی‌تر داشته باشد.

در اقتصاد ایران، تحریم‌های بلندمدت دقیقاً مصداقِ یک جنگ فرسایشیِ اقتصادی هستند. این وضعیت با ایجاد تورمِ مزمن و کاهشِ ارزش پول ملی، قدرت خریدِ شما را به‌تدریج ضعیف می‌کند و هزینه‌ی تولید را برای کارخانه‌ها بالا می‌برد. وقتی اقتصاد درگیر فرسایش می‌شود، نااطمینانی باعث می‌شود مردم به جای سرمایه‌گذاری مولد، به سمت دارایی‌های امن مثل دلار و طلا بروند تا ارزش دارایی‌شان در این نبردِ طولانی آب نرود. در واقع، در جنگ فرسایشی، سفره‌ی مردم خط مقدم جبهه است.