سهمیه سوخت

سهمیه سوخت در واقع همان بنزین یا گازوئیل یارانه‌ای است که دولت اجازه می‌دهد هر ماه با قیمتی بسیار پایین‌تر از قیمت آزاد مصرف کنید. در ایران، این سهمیه از طریق کارت هوشمند سوخت مدیریت می‌شود و هدفش این است که به جای گران کردن یکباره سوخت برای همه، یک کفِ مصرفِ ارزان برای نیازهای ضروری خانواده‌ها و سیستم حمل‌ونقل در نظر گرفته شود تا فشار معیشتی کمتری به مردم وارد شود. وقتی سهمیه ۶۰ لیتری بنزین ماهانه تمام می‌شود، شما مجبورید بنزین را با قیمت آزاد بخرید که مستقیماً هزینه رفت‌وآمد و در نتیجه بودجه ماهانه خانواده را تحت تأثیر قرار می‌دهد. نوسان در مقدار یا قیمت این سهمیه، بلافاصله روی کرایه تاکسی‌های اینترنتی، قیمت مواد غذایی که با وانت جابه‌جا می‌شوند و حتی تورم انتظاری در بازارها اثر می‌گذارد؛ چون در اقتصاد ایران، قیمت سوخت به عنوان خط‌کشِ ارزش‌گذاری سایر کالاها شناخته می‌شود و هر تغییری در آن، سیگنال تغییر قیمت به کل بازار می‌دهد.