سیاست پولی انقباضی

وقتی بانک مرکزی تشخیص می‌دهد که حجم پول در دست مردم و بانک‌ها بیش از حد زیاد شده و باعث گرانی سریع کالاها شده است، سیاست انقباضی را اجرا می‌کند. در این وضعیت، بانک مرکزی با ابزارهایی مثل افزایش نرخ بهره (سود بانکی) یا بالا بردن ذخیره قانونی بانک‌ها، نقدینگی را از بازار جمع می‌کند تا تقاضا برای خرید کاهش یابد و تب تورم فروکش کند.

برای یک فرد عادی در ایران، سیاست انقباضی یعنی وام گرفتن از بانک‌ها بسیار سخت و دشوار می‌شود و نرخ سودِ تسهیلات بالا می‌رود. این کار اگرچه باعث می‌شود نقدینگی کمتری به سمت بازارهایی مثل دلار، طلا یا مسکن برود و قیمت‌ها آرام بگیرد، اما هم‌زمان می‌تواند باعث رکود در بازارها و سخت شدن شرایط برای تولیدکنندگانی شود که برای چرخاندن چرخ کارخانه‌شان به وام‌های بانکی وابسته هستند.