صنایع نظامی

صنایع نظامی مجموعه‌ای از فعالیت‌های صنعتی است که هدفش ساخت و نگهداری تجهیزات دفاعی و امنیتی است. در ایران، این بخش عمدتاً زیر نظر وزارت دفاع و نهادهای حاکمیتی اداره می‌شود و از بزرگ‌ترین مصرف‌کنندگان فلزات اساسی مثل فولاد، مس و آلومینیوم به شمار می‌رود. این صنایع برخلاف بخش خصوصی، مستقیماً با بودجه دولت تغذیه می‌شوند و هدف اصلی‌شان تأمین نیازهای داخلی در شرایط محدودیت‌های بین‌المللی است. این بخش روی زندگی اقتصادی مردم دو اثر مستقیم دارد: اول از طریق بودجه عمومی؛ یعنی بخشی از مالیات و درآمدهای نفتی صرف چرخش این کارخانه‌ها می‌شود که بر تورم و کسری بودجه اثرگذار است. دوم، رونق این صنعت مستقیماً روی سودآوری شرکت‌های بزرگ فلزی در بورس تهران اثر می‌گذارد. برای مثال، وقتی سفارش ساخت تجهیزات جدید افزایش می‌یابد، تقاضا برای محصولات شرکت‌هایی مثل فولاد مبارکه یا ایرالکو بیشتر شده و این چرخه می‌تواند ارزش دارایی سهامداران این شرکت‌ها را در بازار سرمایه تغییر دهد.