عقود بانکی

در نظام بانکی ایران، بانک‌ها اجازه ندارند فقط پول قرض بدهند و بهره بگیرند؛ بلکه باید در فعالیت‌های اقتصادی شریک شوند یا کالا و خدماتی را معامله کنند. عقود بانکی در واقع همان قراردادهایی هستند که نوع این فعالیت را مشخص می‌کنند. مثلاً وقتی برای خرید خودرو وام می‌گیرید، بانک از عقد «فروش اقساطی» استفاده می‌کند؛ یعنی خودش خودرو را می‌خرد و با سودی مشخص به شما می‌فروشد تا ظاهر و باطن معامله با اصول بانکداری بدون ربا همخوانی داشته باشد. دانستن نوع عقد بانکی برای شما مهم است چون مستقیماً روی مبلغ قسط، نوع ضمانت و حتی مالکیت دارایی اثر می‌گذارد. برای مثال، در وام‌های «مشارکت مدنی» که معمولاً برای ساخت‌وساز استفاده می‌شود، بانک در سود و زیان پروژه با شما شریک است و نرخ سود آن ممکن است با وام‌های عادی متفاوت باشد. در واقع این قراردادها تعیین می‌کنند که پولی که از بانک می‌گیرید، بدهی ساده است یا یک معامله پیچیده‌تر که باید فاکتور و مدارک خاصی برایش ارائه دهید.