محدودیت‌های صادراتی

محدودیت‌های صادراتی شامل ابزارهایی مثل ممنوعیت کامل، وضع عوارض سنگین یا تعیین سهمیه برای خروج کالا از مرزهاست. دولت‌ها معمولاً زمانی از این ابزار استفاده می‌کنند که نگران باشند صادرات بیش از حد یک کالا، باعث نایاب شدن یا جهش قیمت آن برای مصرف‌کننده داخلی شود. در واقع، با این کار ترمز صادرات کشیده می‌شود تا کالا به جای خروج از کشور، در بازارهای داخلی عرضه شود. این محدودیت‌ها مستقیماً روی سفره و جیب مردم اثر می‌گذارد. برای مثال، وقتی قیمت پیاز یا گوجه‌فرنگی در ایران ناگهان بالا می‌رود، دولت صادرات آن را محدود می‌کند تا با افزایش عرضه در مغازه‌ها، قیمت‌ها کنترل شود. اگرچه این کار در کوتاه‌مدت به نفع مصرف‌کننده است، اما از طرف دیگر باعث کاهش درآمد ارزی کشور و ضرر کشاورزانی می‌شود که روی سود صادراتی حساب کرده بودند؛ اتفاقی که می‌تواند در فصل بعدی به کاهش تولید منجر شود.