نظارت مالی

نظارت مالی در واقع همان چشمِ بیدار بر حساب‌وکتاب‌های کشور است. وقتی دولت بودجه‌ای را تصویب می‌کند یا بانکی اجازه فعالیت می‌گیرد، نهادهایی مثل دیوان محاسبات یا بانک مرکزی موظف‌اند لحظه‌به‌لحظه چک کنند که این پول‌ها کجا می‌رود. این نظارت باعث می‌شود مدیران نتوانند سلیقه‌ای عمل کنند و مجبور باشند برای هر ریالی که از خزانه یا جیب مردم برمی‌دارند، طبق چارچوب‌های قانونی پاسخگو باشند. وقتی نظارت مالی ضعیف باشد، بانک‌ها با پولِ سپرده‌گذاران وارد پروژه‌های پرریسک یا خرید ملک می‌شوند که نتیجه‌اش ناترازی بانک و در نهایت چاپ پول و تورم است. همچنین اگر روی بودجه‌های عمرانی نظارت نباشد، پولی که باید خرج ساختِ بیمارستان یا جاده در شهر شما می‌شد، در میانه راه هدر می‌رود؛ بنابراین نظارت قوی مستقیماً با حفظ ارزش پول جیب شما و کیفیت خدمات عمومی در ایران گره خورده است.