ورشکستگی

ورشکستگی یعنی رسیدن به بن‌بست مالی؛ حالتی که در آن دخل‌ و خرج یک کسب‌وکار دیگر با هم نمی‌خواند و مجموع دارایی‌های فرد یا شرکت، از بدهی‌هایش کمتر شده است. در واقع وقتی یک بازرگان یا شرکت ایرانی نمی‌تواند چک‌ها، وام‌ها یا تعهدات مالی‌اش را پاس کند، از نظر قانونی ورشکسته شناخته می‌شود. این وضعیت با صرفاً «زیان‌ده بودن» تفاوت دارد؛ یک شرکت ممکن است سال‌ها زیان بدهد اما با تزریق نقدینگی سرپا بماند، اما ورشکستگی یعنی دیگر اعتبار و نقدینگی برای ادامه کار وجود ندارد و قانون برای جلوگیری از ضرر بیشترِ طلبکاران، کنترل اموال را از دست صاحب مال خارج می‌کند.

برای مردم عادی و سرمایه‌گذاران، ورشکستگی زنگ خطر بزرگی برای دارایی‌هاست. اگر سهامدار شرکتی در بورس تهران باشید که اعلام ورشکستگی کند، ارزش پول شما ممکن است به صفر نزدیک شود، چون در صف تسویه حساب، ابتدا حقوق کارگران، مالیات و طلب بانک‌ها پرداخت می‌شود و معمولاً چیزی برای سهامداران خرد باقی نمی‌ماند. همچنین در ماجرای بحران موسسات مالی در سال‌های گذشته، مردم از نزدیک لمس کردند که ناتوانی یک نهاد در بازپرداخت بدهی‌ها چطور می‌تواند سپرده‌های زندگی‌شان را ماه‌ها در راهروهای دادگاه و بانک مرکزی معطل نگه دارد.