اوج مصرف

اوج مصرف یا همان پیک، ساعاتی از شبانه‌روز یا روزهایی از سال است که همه با هم شروع به استفاده از یک منبع محدود می‌کنند؛ درست مثل ترافیک سنگینِ دمِ غروب در اتوبان‌های تهران که ظرفیت جاده دیگر جوابگو نیست. در اقتصاد ایران، این مفهوم بیشتر با برق در ظهرهای داغ تابستان و گاز در شب‌های سرد زمستان گره خورده است. وقتی مصرف از توان تولید نیروگاه‌ها یا پالایشگاه‌ها فراتر می‌رود، شبکه دچار ناترازی شده و پایداری خود را از دست می‌دهد. این اتفاق مستقیماً روی جیب و کیفیت زندگی شما اثر می‌گذارد. دولت برای مدیریت این وضعیت، قیمت انرژی را به‌صورت پلکانی محاسبه می‌کند؛ یعنی مصرفِ بیش از حد در زمان اوج، قبض شما را به صورت جهشی سنگین می‌کند. از طرفی، وقتی برای جلوگیری از خاموشی خانه‌ها، برق یا گاز صنایع بزرگ مثل کارخانه‌های سیمان و فولاد قطع می‌شود، تولید در کشور کم شده و در نهایت قیمت این کالاها در بازار برای مصرف‌کننده گران می‌شود. بنابراین اوج مصرف هم هزینه‌های مستقیم قبض را بالا می‌برد و هم با ایجاد تورم در بخش صنعت، دارایی شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد.