بیکاری ساختاری

بیکاری ساختاری زمانی اتفاق می‌افتد که چرخ‌دنده‌های مهارتِ کارگران و نیازِ کارفرمایان به هم چفت نمی‌شوند. این نوع بیکاری ربطی به کسادیِ موقت بازار ندارد، بلکه نشان‌دهنده یک تغییر بزرگ در اقتصاد است. در واقع تکنولوژی یا مدل کسب‌وکارها عوض شده، اما تواناییِ آدم‌ها در گذشته جا مانده است؛ به همین دلیل حتی با رونق گرفتن اقتصاد هم این افراد به راحتی سر کار نمی‌روند. در اقتصاد ایران، این موضوع خودش را در تضاد بین مدرک‌گرایی و نیاز واقعی بازار نشان می‌دهد. وقتی هزاران فارغ‌التحصیل داریم که مهارتِ فنی یا اجرایی ندارند، نرخ بیکاری بالا می‌ماند در حالی که بسیاری از صنایع از نبودِ نیروی ماهر گلایه می‌کنند. برای شما به عنوان یک فرد، بیکاری ساختاری یعنی زنگ خطر؛ چرا که اگر مهارتتان را با نیاز روز مثل دانش دیجیتال یا تخصص‌های فنی جدید تطبیق ندهید، دارایی و آینده شغلی‌تان در معرض تهدید جدی قرار می‌گیرد.