تجارت منطقه‌ای

تجارت منطقه‌ای یعنی به‌جای تمرکز بر بازارهای دوردست، تمرکز اصلی صادرات و واردات را بر کشورهای هم‌مرز و همسایه بگذاریم. در این مدل، به‌دلیل نزدیکی جغرافیایی، کالاها سریع‌تر و ارزان‌تر جابه‌جا می‌شوند و پیوندهای فرهنگی و سیاسی باعث می‌شود توافق‌های تجاری راحت‌تر شکل بگیرد. برای ایران، این یعنی تقویت رابطه اقتصادی با کشورهایی مثل عراق، امارات، ترکیه و روسیه که در شرایط سخت بین‌المللی، شرکای استراتژیک‌تری هستند.

این نوع تجارت مستقیماً روی سفره و دارایی مردم اثر دارد. وقتی تجارت با همسایگان رونق می‌گیرد، فشار روی ذخایر دلار کم می‌شود؛ چون می‌توان با ارزهای محلی مثل دینار یا درهم معامله کرد که نتیجه‌اش ثبات نسبی قیمت‌ها در بازار داخلی است. برای مثال، صادرات محصولات ساختمانی یا کشاورزی به عراق و افغانستان، نه‌تنها باعث ارزآوری و اشتغال در استان‌های مرزی می‌شود، بلکه به تولیدکننده ایرانی کمک می‌کند تا بدون نیاز به سیستم‌های پیچیده بانکی جهانی، نقدینگی خود را تأمین کند.