
حذف ۷۷۰ شغل در شرکت قطعهسازی اوپی موبیلیتی در اروپا
شرکت قطعهسازی اوپی موبیلیتی ۷۷۰ شغل را در آلمان و فرانسه برای مقابله با رقابت حذف میکند.
تحقیق و توسعه که به اختصار R&D نامیده میشود، پولی است که یک شرکت خرج میکند تا به دانش یا محصولات جدیدی برسد که هنوز وجود ندارند یا نیاز به اصلاح جدی دارند. در واقع این هزینه، سرمایهگذاری روی آینده است؛ یعنی شرکت بخشی از سود امروز خود را صرف آزمایشگاه، تیمهای مهندسی و تستِ ایدههای تازه میکند تا در سالهای بعد بتواند با کالای بهتر یا هزینه تولید کمتر، در بازار دوام بیاورد.
در اقتصاد ایران، این مفهوم برای سهامداران بورس بسیار حیاتی است. مثلاً وقتی یک شرکت داروسازی یا یک تولیدکننده قطعات خودرو بودجه مشخصی را به تحقیق و توسعه اختصاص میدهد، شاید در کوتاهمدت سود نقدی کمتری توزیع کند، اما در حال بیمه کردن آینده خود در برابر تحریمها و رقبای خارجی است. اگر شرکتی R&D نداشته باشد، با قدیمی شدن تکنولوژی، دارایی و ارزش سهامش به مرور از بین میرود، چون نمیتواند خود را با نیازهای جدید بازار و استانداردهای روز تطبیق دهد.
در روزهایی که صنایع بزرگی مثل خودروسازی برای عبور از بنبست قیمتگذاری و رقابت، به دنبال ارتقای کیفیت هستند، «تحقیق و توسعه» از یک واحد تشریفاتی به قلب تپنده تولید تبدیل شده است. تلاش برای بومیسازی قطعات و پیوند میان دانشگاه و صنعت، نشان میدهد که شرکتهای ایرانی برای بقا در بازار و کاهش وابستگی، ناچارند هزینههای نوآوری را به عنوان سرمایهگذاری بلندمدت بپذیرند.

شرکت قطعهسازی اوپی موبیلیتی ۷۷۰ شغل را در آلمان و فرانسه برای مقابله با رقابت حذف میکند.

مشوقهای مالی نوآوری باید بر اساس تخصص و هویت حرفهای کارکنان طراحی شوند تا اثربخش باشند.

بومیسازی افزودنیهای روانکار نیازمند ارتباط صنعت با دانشگاه و استفاده از ابزارهای نوین تامین مالی است.
عبور ایرانخودرو از چالش کیفیت، قیمتگذاری دستوری و تکالیف توزیعی، شرط اصلی بقای صنعتی است.
توسعه سکوی فنتاپ توسط صندوق رادیناس برای اتصال نیازهای فناوری صنایع به شرکتهای دانشبنیان.

فولاد مبارکه و ایرانذوب با وجود مشکلات سنگین، طرحهای توسعهای و بازسازی خود را ادامه میدهند.

آزمایشهای حیوانی با نرخ شکست بسیار بالا، علاوه بر غیراخلاقی بودن، از نظر اقتصادی نیز ناکارآمد هستند.
هوآوی با وجود رشد درآمد، به دلیل هزینههای سنگین تحقیق و توسعه و تحریمهای آمریکا، با کاهش ۳۶ درصدی سود مواجه شد.

تسلا با درآمد ۹۴.۸ میلیارد دلاری، تنها ۴ درصد سود خالص کسب کرده که نشاندهنده هزینههای عملیاتی سنگین است.

شکیباپینت با رویکرد سیستمی و رعایت استانداردهای بینالمللی، پوششهای تخصصی برای حفاظت از صنایع سنگین در برابر خوردگی تولید میکند.
خودروسازان جهانی برای بقا در عصر برقیسازی، به جای مونتاژ، به دنبال بهرهگیری از نوآوریهای فناورانه چین هستند.

تویوتا برای رقابت با خودروسازان چینی و تسلا، به دنبال استانداردسازی قطعات و همکاری با رقباست.

نوآوری بدون درک نیاز مشتری و استراتژی قیمتگذاری صحیح، به موفقیت تجاری منجر نمیشود.

بیامو در واکنش به رکود بازار و رقابت جهانی، هزاران شغل را در آلمان تعدیل میکند.
مجلس با استفاده از ابزار اعتبار مالیاتی، صنایع بزرگ را به همکاری با شرکتهای دانشبنیان تشویق میکند.

فورد برای رقابت با رقبای چینی، سیستم ناوبری اپل را مستقیماً در هسته نرمافزاری خودروهای برقی خود ادغام میکند.

بیامدبلیو برای جبران کاهش ۳۰ درصدی فروش در چین، بر عرضه سریعتر خودروهای برقی «نئو کلاس» تمرکز کرده است.

تراکتورسازی و جهاد دانشگاهی برای تأسیس پژوهشکده ملی صنعت در تبریز با هدف بومیسازی کامل دانش فنی همکاری میکنند.

رنو با حذف مشاغل سنتی و تمرکز بر هوش مصنوعی، به دنبال مقابله با سلطه خودروسازان چینی است.

هوش مصنوعی جایگزین منابع طبیعی شده و اکنون سهم کشورها از این فناوری، تعیینکننده جریان سرمایه و رشد اقتصادی آنهاست.