
مالیات؛ اهرم فشار برای خروج بانکها از بنگاهداری و بازگشت به تولید
مالیات بر اموال مازاد بانکها، ابزاری برای اجبار به فروش داراییهای غیرمولد و بازگشت منابع به چرخه تولید است.
همچنین: تسهیلاتدهی
تسهیلات اعتباری در واقع همان پولی است که بانک از محل سپردههای مردم یا منابع خودش به شما قرض میدهد تا امروز نیازی را برطرف کنید که پولش را ندارید. برخلاف تصور عمومی، تسهیلات فقط «وام» نیست؛ بلکه شامل موارد متنوعی مثل کارتهای اعتباری، ضمانتنامهها و حتی خرید اقساطی کالا میشود که بانک در آنها نقش واسطه را بازی میکند تا چرخ زندگی مصرفکننده و تولیدِ کارخانه بچرخد.
در اقتصاد ایران، دسترسی به این تسهیلات حکم اکسیژن را برای داراییهای شما دارد. برای مثال، وقتی بانک مسکن تسهیلات خرید خانه را افزایش میدهد، قدرت خرید شما ناگهان جهش میکند، اما از سوی دیگر، اگر بانکها بدون حسابوکتاب تسهیلات بدهند، نقدینگی در جامعه زیاد شده و باعث گران شدن کالاها یا همان تورم میشود. بنابراین، تسهیلات اعتباری برای شما یک شمشیر دو لبه است: هم میتواند راه خانهدار شدن را هموار کند و هم با کاهش ارزش پول، قدرت خریدِ پساندازتان را تهدید کند.
در روزهایی که تورم قدرت خرید را کم کرده، دولت بهجای پرداخت نقدی که باعث کسری بودجه میشود، به سمت توسعه «خرید اعتباری» رفته است. افزایش سقف اعتبار بازنشستگان و تلاش برای اصلاح نظام توزیع یارانه نشان میدهد که تسهیلات اعتباری اکنون ابزاری برای حفظ معیشتِ دهکهای پایین، بدون فشار مستقیم به منابع پولی کشور شده است.

مالیات بر اموال مازاد بانکها، ابزاری برای اجبار به فروش داراییهای غیرمولد و بازگشت منابع به چرخه تولید است.

صندوق بازنشستگی کشوری سقف اعتبار خرید بازنشستگان را افزایش میدهد و نظارت بر بیمه تکمیلی را استانی میکند.

دولت باید با حذف یارانه ثروتمندان و انتقال آن به فقرا، کارآیی سیاستهای رفاهی را بدون هزینه جدید افزایش دهد.