زیرساخت‌های اقتصادی

زیرساخت‌های اقتصادی همان رگ‌های حیاتی کشور هستند که اجازه می‌دهند چرخ تولید و تجارت بچرخد. این‌ها فقط سازه‌های بتنی مثل جاده و پل نیستند؛ بلکه شامل شبکه برق، خطوط انتقال گاز، پهنای باند اینترنت، بنادر و حتی سیستم‌های پرداخت بانکی می‌شوند. بدون این امکانات، حتی اگر بهترین کارخانه‌ها و متخصصان را داشته باشیم، نه ماده اولیه‌ای به خط تولید می‌رسد و نه محصول نهایی راهی برای رسیدن به دست مشتری پیدا می‌کند.

در اقتصاد ایران، ضعف زیرساخت مستقیماً از جیب مردم هزینه می‌گیرد. مثلاً وقتی در تابستان برق صنایع قطع می‌شود یا در زمستان گاز نیروگاه‌ها با کمبود مواجه می‌شود، تولید کارخانه‌ها افت کرده و قیمت نهایی کالاهایی مثل سیمان یا محصولات خوراکی بالا می‌رود. همچنین، فرسوده بودن ناوگان حمل‌ونقل و جاده‌ها باعث می‌شود هزینه جابه‌جایی کالا از بنادر جنوب تا بازارهای مرکزی کشور افزایش یابد که نتیجه آن، گران‌تر شدن اقلام مصرفی برای خانواده‌هاست. بهبود زیرساخت یعنی کاهش هزینه‌های پنهان و افزایش قدرت خرید مردم.