
ریشهیابی جهش شاخص فلاکت و موانع توسعه در کردستان
جهش شاخص فلاکت در کردستان به بالای ۱۰۰ درصد ناشی از تورم بالا و کیفیت پایین اشتغال است.
شاخص فلاکت یک دماسنج ساده برای سنجش حالِ اقتصادی جامعه است. این شاخص از فرمول پیچیدهای استفاده نمیکند؛ کافی است نرخ تورم را با نرخ بیکاری جمع کنیم تا ببینیم ترکیبِ «گرانی» و «بیکاری» چقدر زندگی را برای مردم سخت کرده است. در واقع این عدد نشان میدهد که یک شهروند چقدر احتمال دارد با مشکل نبودِ درآمد یا از دست رفتن ارزش همان درآمدِ اندک دستوپنجه نرم کند.
در اقتصاد ایران، وزن تورم معمولاً بسیار بیشتر از بیکاری است و همین باعث جهش شاخص فلاکت میشود. وقتی این شاخص بالا میرود، یعنی حتی اگر شغل داشته باشید، سرعتِ رشد قیمتها در مغازهها از سرعتِ درآمد شما بیشتر است. برای یک خانواده ایرانی، بالا رفتن این شاخص به معنای حذف تدریجی کالاهای اساسی از سفره، ناتوانی در پرداخت اجارهبها و در نهایت، احساس ناامنی اقتصادی و ناامیدی نسبت به آینده مالی است.
این روزها که مجموع نرخ تورم و بیکاری به رکوردهای نگرانکنندهای رسیده، «شاخص فلاکت» به زبان ساده یعنی فشار همزمانِ گرانی و بیپولی بر سفره ایرانیها. عبور این شاخص از مرزهای تاریخی، حتی کارایی طرحهای حمایتی مثل کالابرگ را هم زیر سوال برده و باعث شده بحث درباره عمق واقعیِ سختیِ معیشت و راهکارهای مهار آن دوباره داغ شود.

جهش شاخص فلاکت در کردستان به بالای ۱۰۰ درصد ناشی از تورم بالا و کیفیت پایین اشتغال است.
ترکیب تورم و بیکاری، شاخص فلاکت را به مرزهای تاریخی رسانده و سیاستهای حمایتی فعلی نیز ناکارآمد هستند.

کالابرگ الکترونیک در برابر تورم ۸۸ درصدی تنها یک مسکن موقت است و نیازمند اصلاحات ساختاری عمیق است.

شاخص فلاکت به رکورد ۷۵ درصد رسید؛ بحرانی که ریشه در ساختارهای ناکارآمد داخلی دارد، نه فقط جنگ.

شاخص فلاکت به دلیل نادیده گرفتن بیکاری پنهان و نابرابریهای ساختاری، تصویر دقیقی از رنج اقتصادی جامعه ایران ارائه نمیدهد.

انتصاب محسن رضایی به دبیری شورای امنیت ملی، فرصتی برای چرخش از گفتمان نظامی به سمت واقعگرایی اقتصادی است.