نرخ خوراک

نرخ خوراک در واقع بهای مواد اولیه‌ای است که کارخانه‌های بزرگ پتروشیمی برای تولید محصولاتشان از دولت می‌خرند. در ایران، چون دولت صاحب منابع عظیم نفت و گاز است، خودش تعیین می‌کند که این گاز یا مایعات نفتی با چه قیمتی به دست پتروشیمی‌ها برسد. این نرخ معمولاً بر اساس فرمولی تعیین می‌شود که بخشی از آن به قیمت‌های جهانی و بخش دیگر به قیمت گاز در هاب‌های مصرفی و نرخ داخلی ایران وابسته است. این عدد برای کسانی که در بورس فعالیت می‌کنند یا سهام عدالت دارند حیاتی است. وقتی دولت نرخ خوراک را بالا می‌برد، هزینه تولید شرکت‌هایی مثل زاگرس یا پردیس زیاد شده و سودشان کم می‌شود؛ اتفاقی که می‌تواند کل بازار بورس را تحت تأثیر قرار دهد. از طرفی، دولت برای جبران کسری بودجه خود روی این درآمد حساب می‌کند. بنابراین، نوسان نرخ خوراک ترازویی است که یک کفه آن درآمد دولت و کفه دیگرش سود مستقیم جیب سهامداران خرد ایرانی قرار دارد.