هدف‌گذاری تورم

در این روش، بانک مرکزی به جای تمرکز بر متغیرهای فرعی، یک عدد مشخص را به عنوان هدف نهایی تورم اعلام می‌کند تا همه بدانند قطب‌نمای اقتصاد به کدام سمت است. این کار شبیه به این است که راننده اتوبوس سرعت مجاز و زمان رسیدن را به مسافران اعلام کند تا آن‌ها از بابت مسیر نگران نباشند. در ایران، بانک مرکزی با تغییر نرخ سود در بازار بین‌بانکی و خرید و فروش اوراق دولتی، تلاش می‌کند تا هزینه وام گرفتن و جذابیت سپرده‌گذاری را طوری تنظیم کند که رشد قیمت‌ها از آن عدد هدف فراتر نرود. اهمیت این سیاست برای زندگی شما در قدرت پیش‌بینی است؛ اگر هدف‌گذاری تورم معتبر باشد، شما دیگر برای حفظ ارزش پولتان مجبور به خرید هیجانی دلار یا کالا در هر قیمتی نمی‌شوید، چون می‌دانید تورم در محدوده مشخصی مهار خواهد شد. با این حال در اقتصاد ایران، وقتی دولت با کسری بودجه سنگین مواجه می‌شود و بانک مرکزی را مجبور به چاپ پول می‌کند، این هدف‌گذاری‌ها از اعتبار می‌افتد و مردم به جای عدد اعلامی دولت، بر اساس واقعیتِ رشد نقدینگی و قیمت دلار برای آینده خود تصمیم می‌گیرند.