کمیابی

کمیابی ریشه اصلی علم اقتصاد است؛ یعنی در دنیای واقعی، هیچ‌چیز به اندازه نیاز همه ما وجود ندارد. اگر هوا رایگان است، چون فعلاً کمیاب نیست، اما هر چیزی که برایش پول می‌پردازید، از نان سنگک گرفته تا آپارتمان، چون به اندازه کافی برای همه وجود ندارد، کمیاب محسوب می‌شود. در واقع، قیمت هر کالا نشان‌دهنده میزان کمیابی آن در برابر تقاضای مردم است. در اقتصاد ایران، کمیابی را با گوشت و پوستمان حس می‌کنیم؛ مثلاً وقتی بانک مرکزی ارز کافی برای واردات ندارد، دلار کمیاب و گران می‌شود. یا وقتی در اوج سرما گاز صنایع قطع می‌شود تا خانه‌ها گرم بمانند، با کمیابی انرژی روبرو هستیم. این وضعیت مستقیماً روی جیب شما اثر می‌گذارد؛ چون وقتی چیزی کمیاب می‌شود، رقابت برای خریدش بالا می‌رود، قیمتش جهش می‌کند و قدرت خرید شما برای کالاهای دیگر کاهش می‌یابد.