کنوانسیون پالرمو

پالرمو در واقع یک «پلیس‌راه جهانی» برای بستن مسیر پول‌های کثیف است. کشورهایی که عضو این پیمان می‌شوند، متعهد می‌شوند که با شبکه‌های قاچاق، پولشویی و گروه‌های تبهکاری مبارزه کنند و اطلاعات مالی مشکوک را با هم رد و بدل کنند. در فضای اقتصادی ایران، این نام بیشتر در کنار FATF شنیده می‌شود؛ چرا که جامعه جهانی پذیرش این معاهده را نشانه‌ای از شفافیت مالی یک کشور و پایبندی آن به استانداردهای بین‌المللی می‌داند.

چرا این موضوع برای جیب ما مهم است؟ وقتی ایران عضو این کنوانسیون نباشد، بانک‌های دنیا ریسک همکاری با ما را بالا می‌دانند یا کلاً با ما کار نمی‌کنند. این یعنی تاجر ایرانی برای واردات کالا، از نهاده‌های دامی گرفته تا قطعات خودرو، مجبور است از مسیرهای غیررسمی و صرافی‌های واسطه استفاده کند که هزینه خرید را بسیار گران‌تر می‌کند. این هزینه اضافی در نهایت از جیب مصرف‌کننده ایرانی و به صورت تورم روی قیمت کالاها پرداخت می‌شود.

علاوه بر این، بلاتکلیفی در تصویب این معاهده، سیگنال بی‌ثباتی به بازار ارز می‌دهد. هر زمان که خبر جدی درباره بررسی مجدد پالرمو منتشر می‌شود، بازار به امید باز شدن گره‌های بانکی و کاهش هزینه‌های ارزی واکنش نشان می‌دهد؛ چون عضویت در آن می‌تواند دسترسی بانک مرکزی به منابع ارزی را تسهیل کرده و از فشار روی قیمت دلار بکاهد.