استانداردسازی

استانداردسازی در واقع ایجاد یک زبان مشترک و فنی بین تولیدکننده، دولت و مصرف‌کننده است. این مفهوم یعنی به‌جای سلیقه‌ای عمل کردن، مجموعه‌ای از قواعد روشن برای ساخت هر چیزی، از مواد غذایی گرفته تا قطعات صنعتی و خدمات بانکی، تعریف شود. در ایران، سازمان ملی استاندارد متولی اصلی این کار است تا اطمینان حاصل کند که چرخ‌دنده‌های اقتصاد با کیفیت و دقت پیش‌بینی‌شده‌ای در کنار هم کار می‌کنند. وقتی از استانداردسازی صحبت می‌کنیم، هدف جلوگیری از تولید کالای بی‌کیفیت و کاهش هزینه‌های ناشی از خطا در کل زنجیره اقتصاد است. استانداردسازی برای مردم یعنی محافظت از پول و سلامتی؛ مثلاً وقتی استانداردهای اجباری در ساخت خودرو یا لوازم خانگی جدی گرفته شود، هزینه‌های تعمیرات و خطرات جانی کاهش می‌یابد. در سطح کلان نیز، رعایت استانداردهای بین‌المللی تنها راهی است که محصولات ایرانی مثل پسته، فرش یا پتروشیمی می‌توانند در بازارهای جهانی دوام بیاورند و ارزآوری داشته باشند. نبود استاندارد دقیق در ساختمان‌سازی یا تولید قطعات، مستقیماً باعث افت ارزش دارایی‌های مردم و هدررفت سرمایه‌های ملی در بلندمدت می‌شود.