سهمیه تولید

سهمیه تولید در واقع یک ترمز دستی برای بازار نفت است. وقتی کشورهای بزرگ صادرکننده نفت مثل ایران دور هم جمع می‌شوند، توافق می‌کنند که هر کدام چقدر اجازه دارند نفت بفروشند. هدف این است که با کم و زیاد کردن عرضه، قیمت نفت را در سطحی نگه دارند که برایشان سودآور باشد. اگر همه بدون محدودیت نفت تولید کنند، بازار اشباع شده و قیمت‌ها سقوط می‌کند، اتفاقی که بودجه کشورهای نفتی را فلج خواهد کرد. برای ما در ایران، سهمیه تولید یعنی تعیین‌کننده اصلیِ دخل و خرج دولت. وقتی سهمیه ایران در اوپک بالا باشد و بتوانیم آن را بفروشیم، ارز بیشتری وارد کشور می‌شود؛ این یعنی بانک مرکزی دست بازتری برای کنترل قیمت دلار دارد و تورم کمتر به سفره مردم فشار می‌آورد. برعکس، اگر به دلیل سهمیه‌بندی یا محدودیت‌های دیگر نتوانیم سهم خودمان را از بازار بگیریم، دولت با کسری بودجه مواجه شده و احتمالا برای جبران آن به روش‌هایی متوسل می‌شود که در نهایت باعث گران شدن کالاها در بازار داخلی می‌شود.