سیاست تجاری

سیاست تجاری در واقع فرمانِ حرکت کالاها از مرزهاست. دولت با این ابزار مشخص می‌کند که برای حمایت از تولیدکننده داخلی یا مدیریت ذخایر ارزی، ورود چه کالاهایی را سخت یا ممنوع کند و برای کدام کالاها فرش قرمز پهن کند. این سیاست‌ها شامل تعیین نرخ گمرکی، سهمیه‌بندی ارزی برای واردکنندگان و بستن قراردادهای تجاری با کشورهای دیگر است تا مسیر تجارت هموار یا ناهموار شود.

وقتی دولت ورود خودرو را ممنوع یا تعرفه واردات موبایل را زیاد می‌کند، سیاست تجاری مستقیماً روی جیب شما اثر گذاشته است. در ایران، این سیاست‌ها اغلب با هدف حمایت از کارخانه‌های داخلی یا جلوگیری از خروج ارز تنظیم می‌شوند. نتیجه این می‌شود که شما گاهی مجبور می‌شوید کالایی را با کیفیتی پایین‌تر یا قیمتی بسیار بالاتر از بازارهای جهانی بخرید. از سوی دیگر، اگر سیاست تجاری به نفع صادرات تغییر کند، ممکن است باعث کمیاب شدن برخی محصولات در داخل و گران شدن آن‌ها شود، اما در عوض ارز بیشتری وارد چرخه اقتصاد کشور می‌کند.