صادرات مجدد

صادرات مجدد زمانی اتفاق می‌افتد که یک کشور نقش واسطه را بازی می‌کند؛ یعنی کالایی را وارد کرده، در انبارهای خود (معمولاً در مناطق آزاد) نگه می‌دارد و بدون اینکه تغییری در آن ایجاد کند یا آن را به محصول جدیدی تبدیل کند، دوباره به مقصد دیگری صادر می‌کند. در این فرآیند، کشور واسطه از خدماتی مثل انبارداری، بسته‌بندی مجدد و حمل‌ونقل سود می‌برد و کشور مقصد نیز به کالاهایی دسترسی پیدا می‌کند که شاید به دلیل مسائل سیاسی یا جغرافیایی نمی‌توانست مستقیم بخرد. در اقتصاد ایران، صادرات مجدد پیوند عمیقی با معیشت مردم دارد. به دلیل تحریم‌ها و نبود روابط بانکی مستقیم با بسیاری از برندهای جهانی، بخش بزرگی از کالاهای مصرفی ما مثل گوشی‌های آیفون، لپ‌تاپ یا قطعات خودرو ابتدا به بنادر امارات (دبی) صادر شده و از آنجا دوباره به سمت ایران ارسال می‌شوند. این کار اگرچه باعث می‌شود ویترین مغازه‌ها خالی نماند، اما به دلیل اضافه شدن هزینه حمل‌ونقل دوباره، تعرفه‌های گمرکی واسطه و سود شرکت‌های میانجی، باعث می‌شود کالای نهایی با قیمتی گران‌تر از قیمت جهانی به دست مصرف‌کننده ایرانی برسد.