صنعت‌زدایی

صنعت‌زدایی به زبان ساده یعنی ضعیف شدن بازوهای تولیدی یک کشور. وقتی هزینه‌های تولید بالا می‌رود یا سودآوریِ دلالی و واردات بیشتر از ساختن کالا می‌شود، کارخانه‌ها یکی‌یکی تعطیل می‌شوند یا ظرفیتشان خالی می‌ماند. در این حالت، اقتصاد به‌جای تکیه بر ساختنِ ارزش، به سمت مصرف‌گرایی و فروش منابع خام حرکت می‌کند و توازن خود را از دست می‌دهد.

در ایران، این پدیده را با تعطیلی برندهای قدیمی ارج و آزمایش یا تبدیل شدن سوله‌های صنعتی به انبار کالاهای وارداتی حس می‌کنیم. وقتی صنعت ضعیف شود، امنیت شغلی کارگران از بین می‌رود و چون کالای داخلی کم می‌شود، قیمت‌ها با هر نوسان دلار جهش می‌کنند. برای شما به عنوان شهروند، صنعت‌زدایی یعنی کاهش فرصت‌های شغلی تخصصی و وابستگیِ سفره‌تان به ارز، چرا که وقتی در داخل چیزی نسازیم، باید همه‌چیز را با دلاری بخریم که هر روز گران‌تر می‌شود.