
چرا اقتصاد ایران از شکلگیری بخش خصوصی بزرگ میترسد؟
نگاه بدبینانه به بخش خصوصی بزرگ، مانع اصلی توسعه اقتصادی و خصوصیسازی واقعی در ایران است.
اصل ۴۴ قانون اساسی نظام اقتصادی ایران را به سه بخش دولتی، تعاونی و خصوصی تقسیم کرده و چارچوب مالکیت و مدیریت منابع کشور را تعیین میکند. اجرای سیاستهای کلی این اصل با هدف خصوصیسازی، کاهش تصدیگری دولت و انتقال مالکیت شرکتهای بزرگ به بخش خصوصی و بازار سرمایه صورت گرفته است. این اصل زیربنای قانونی تحولات ساختاری برای تغییر اقتصاد ایران از یک الگوی کاملاً دولتی به سمت مشارکت بیشتر بخش خصوصی و رونق بورس محسوب میشود.
نوشتهشده: خرداد ۱۴۰۵

نگاه بدبینانه به بخش خصوصی بزرگ، مانع اصلی توسعه اقتصادی و خصوصیسازی واقعی در ایران است.

واگذاری ۵۳ درصد سهام آلومینای ایران به بخش خصوصی واقعی، الگویی برای اصلاح خصوصیسازیهای ناکارآمد گذشته است.

وزارت صمت مدیریت سایپا را به بخش خصوصی واگذار میکند، اما ۲۰ درصد سهام نظارتی دولت حفظ خواهد شد.

دولت با هدف مردمیسازی اقتصاد، بر واگذاری اختیارات به بخش خصوصی و اصلاح مقررات مزاحم کسبوکار تأکید دارد.

دولت با تاکید بر اعتماد به بخش خصوصی، وعده واگذاری امور حاکمیتی و پرداخت بدهیهای معوق را داد.

تمرکز مالکیت دولتی در صنعت سیمان و خروج سود، توان نوسازی و تابآوری انرژی این صنعت را تهدید میکند.

بورس ایران به دلیل سلطه ۸۰ درصدی دولت، یک «نابازار» است که تنها با استقلال رگولاتور و خصوصیسازی واقعی مدیریت اصلاح میشود.

شکست مدلهای اقتصادی در ایران ناشی از رانت نفتی و ضعف نهادهاست، نه صرفاً انتخاب بین دولت یا بازار.