آزادی اقتصادی

آزادی اقتصادی یعنی اینکه دولت به جای تعیینِ قیمتِ کالاها یا دیکته کردنِ نرخِ دلار، اجازه دهد عرضه و تقاضا در بازار با هم حرف بزنند. در واقع، این مفهوم می‌گوید چقدر قانون از حق مالکیت شما حمایت می‌کند و چقدر راه برای ورودِ شما به یک کسب‌وکار جدید، بدونِ گذشتن از هفت‌خوانِ مجوزهای دولتی، باز است. هرچه این آزادی بیشتر باشد، رقابت سالم‌تر و امضای طلاییِ مدیران دولتی بی‌اثرتر می‌شود. در اقتصاد ایران، وقتی آزادی اقتصادی کم می‌شود، ما با پدیده‌هایی مثل قیمت‌گذاری دستوری یا ممنوعیتِ ناگهانیِ واردات و صادرات روبرو می‌شویم. مثلاً وقتی دولت قیمت خودرو را دستوری پایین نگه می‌دارد، صف‌های طولانی و رانت ایجاد می‌شود و سودِ واقعی به جای تولیدکننده، به جیب واسطه‌ها می‌رود. برای شما، آزادی اقتصادی بالاتر یعنی دسترسی به کالای باکیفیت‌تر و اینکه بتوانید با خیال راحت برای آیندهٔ مالی‌تان برنامه بریزید، بدون اینکه نگران باشید فردا با یک بخشنامه، کلِ قواعدِ بازیِ بازار عوض شود.