
توافق ایران و پاکستان برای رفع موانع صادراتی مرز ریمدان
توافق اولیه ایران و پاکستان در مرز ریمدان گامی برای تسهیل تجارت زمینی و کاهش آسیبپذیری زنجیره تامین است.
اقتصاد سیاسی به ما میگوید که بازارها در فضای بسته و صرفاً بر اساس فرمولهای ریاضی عمل نمیکنند. در واقعیت، این سیاستمداران و نهادهای قدرت هستند که با وضع قوانین، تعیین نرخ بهره یا نحوه توزیع یارانهها، جهتِ حرکتِ ثروت را مشخص میکنند. این دانش به دنبال پاسخ به این سوال است که چه کسی، چه چیزی را، چگونه و به چه قیمتی به دست میآورد و چرا برخی تصمیمات اقتصادی با وجود مخالفت کارشناسان، همچنان اجرا میشوند. در فضای ایران، اقتصاد سیاسی یعنی درکِ اینکه چرا قیمت بنزین یا نرخ دلار فقط یک عدد ساده نیستند، بلکه نتیجهٔ چانهزنیِ گروههای مختلف و ملاحظاتِ اجتماعی دولتها هستند. وقتی شما بدانید که بودجهٔ کشور چطور تقسیم میشود یا چرا برخی صنایع خاص وامهای کلان دریافت میکنند، بهتر میتوانید تغییراتِ ناگهانیِ بازار و تأثیرِ مستقیمِ سیاست بر ارزشِ داراییها و قدرتِ خریدِ خودتان را تحلیل و پیشبینی کنید.
این روزها با نوبل گرفتن عجماوغلو و بحث داغ درباره بنبستِ اصلاحات اقتصادی در ایران، «اقتصاد سیاسی» دوباره به صدر اخبار بازگشته است. سوال اصلی این است که چرا با وجود راهحلهای علمی، سیاستمداران از ترسِ از دست دادن پایگاه اجتماعی یا فشارهای سیاسی، جراحیهای اقتصادی را به تعویق میاندازند و چطور تضاد منافع قدرت، باعث فرسایش ساختاری و بلعیده شدن رفاه آینده توسط تصمیمات پوپولیستی امروز شده است.

توافق اولیه ایران و پاکستان در مرز ریمدان گامی برای تسهیل تجارت زمینی و کاهش آسیبپذیری زنجیره تامین است.

لیبرالیسم اقتصادی محصول صلح و رفاه نیست، بلکه در دل بحرانها و طاعونهای تاریخی شکل گرفته و جانسخت است.

افزایش ریسک در تنگه هرمز لزوماً به معنای سودآوری و افزایش درآمد صادراتی نفت ایران نیست.

توسعه پایدار ایران نیازمند گذار از امنیت سنتی به امنیت شبکهای و زنجیرههای ارزش جهانی است.

مذاکره و دیپلماسی برای پایان تنش، کلید کاهش ریسک سرمایهگذاری و احیای اقتصاد ایران است.

تقویت اتحادیههای بخش دولتی و چانهزنی دستهجمعی هزینههای دولتی را افزایش داده و پاسخگویی را کاهش میدهد.

همایش ملی «ایران در مسیر» برای بررسی سناریوهای آینده اقتصاد و کمک به تصمیمگیری کسبوکارها برگزار میشود.

نخستوزیر عراق از چالشهای اقتصادی استثنایی در این کشور به دلیل بسته شدن تنگه هرمز خبر داد.

پول خودکامه وضعیتی است که در آن نظام مالی و اعتباری به جای رفاه عمومی، ابزار تحکیم قدرت سیاسی میشود.

گذار مارکسیسم از نقد سرمایهداری به اقتصاد متمرکز با چالشهای جدی در تخصیص منابع و کارایی روبهرو شد.

ایران برای پیشرفت باید از آنتاگونیسم سیاسی عبور کرده و امنیت و توسعه را در چارچوب نهادهای قانونی ترکیب کند.

اقتصاد ایران به دلیل شکلگیری گروههای ذینفع و وابستگی به مسیر، در تله «انسداد نهادی» گرفتار شده است.

تحریمها با ترکیب ضعفهای نهادی، اقتصاد ایران را از مسیر توسعه خارج و به سمت فرسایش ساختاری سوق دادهاند.

تکنوکراتها در بحران فراخوانده میشوند، اما قدرت گروههای ذینفع مانع از اصلاحات واقعی در ایران امروز شده است.

دموکراسی برای بقا نیازمند رفاه است و صرفِ برگزاری انتخابات، تضمینکننده آزادی و کیفیت زندگی نیست.

محسن هاشمی توافق راهبردی با آمریکا را نقطه عطف دولت پزشکیان برای عبور از بحرانهای اقتصادی میداند.

سیاستمداران برای حفظ محبوبیت، اصلاحات هزینهبر را به تعویق میاندازند تا زمانی که محدودیت منابع، اصلاح را اجباری کند.

پوپولیسم اقتصادی با پیشخور کردن ظرفیتهای آینده برای رضایت کوتاهمدت، بنیانهای توسعه پایدار را فرسوده میکند.

مدیریت ناترازی بنزین نیازمند اصلاح ساختاری، قیمتگذاری پلکانی و ایجاد حساب انرژی مستقل برای بازسازی ظرفیتهاست.

آمریکا با آغاز «دیدی اقتصادی» به دنبال قطع کامل شریانهای مالی ایران است؛ راهبرد فعلی تابآوری ناکافی است.