آمایش سرزمین

آمایش سرزمین مثل چیدن قطعات یک پازل بزرگ روی نقشه ایران است. در این نگاه، دولت به جای اینکه تصادفی یا بر اساس فشارهای سیاسی تصمیم بگیرد، بررسی می‌کند که هر منطقه چه استعدادی دارد. مثلاً اگر جنوب کشور دسترسی به آب‌های آزاد دارد، صنایع سنگین باید آنجا باشند، نه در دل فلات مرکزی که با بحران آب دست‌وپنج نرم می‌کند. این کار باعث می‌شود بودجه‌های عمومی هدر نرود و هر استان بر اساس توان واقعی‌اش ثروتمند شود.

وقتی آمایش سرزمین رعایت نشود، زندگی روزمره ما مستقیماً آسیب می‌بیند. تمرکز بیش از حد امکانات در تهران باعث گرانی سرسام‌آور مسکن و آلودگی هوا شده، در حالی که مناطق مرزی با وجود پتانسیل عظیم تجاری، از توسعه بازمانده‌اند. اجرای درست این طرح یعنی توزیع عادلانه ثروت؛ یعنی یک جوان در بوشهر یا خراسان مجبور نباشد برای پیدا کردن شغل به حاشیه شهرهای بزرگ مهاجرت کند و سرمایه‌گذار هم می‌داند پولش را کجا خرج کند که به دلیل خشکسالی یا نبود زیرساخت، نابود نشود.