انتشار کربن

انتشار کربن در واقع ترازوی سنجش میزان آسیب فعالیت‌های صنعتی و روزمره ما به جو زمین است. وقتی در نیروگاه‌های ایران برای تولید برق از گاز یا مازوت استفاده می‌شود یا بنزین در باک خودروهای پرمصرف می‌سوزد، حجم عظیمی از کربن تولید می‌شود. این شاخص در اقتصاد ایران که به شدت به سوخت‌های فسیلی وابسته است، نشان‌دهنده میزان بهره‌وری یا فرسودگی تکنولوژی در بخش تولید است. هرچه انتشار کربن بالاتر باشد، یعنی ما با هزینه زیست‌محیطی بیشتری به تولید رسیده‌ایم. این موضوع فراتر از یک بحث محیط‌زیستی، یک تهدید اقتصادی جدی است. مثلاً اگر صنایع فولاد یا پتروشیمی ما نتوانند با استانداردهای جهانی انتشار کربن هماهنگ شوند، در بازارهای صادراتی با مالیات‌های سنگین کربنی روبرو می‌شوند که سود شرکت را کاهش می‌دهد. همچنین، آلودگی ناشی از این انتشار در کلان‌شهرهایی مثل تهران، هزینه‌های درمان و تعطیلی‌های ناخواسته را به اقتصاد خانواده‌ها تحمیل می‌کند که در نهایت باعث کاهش کیفیت زندگی و ارزش دارایی‌های عمومی می‌شود.