تجارت مرزی

تجارت مرزی در واقع نوعی دادوستد خرد است که بین ساکنان مناطق مرزی ایران با کشورهای همسایه انجام می‌شود. دولت‌ها معمولاً برای حمایت از معیشت افرادی که در نقاط دورافتاده و مرزی زندگی می‌کنند، اجازه‌ می‌دهند مقدار مشخصی کالا را با تشریفات گمرکی کمتر یا معافیت‌های مالیاتی وارد یا صادر کنند. در ایران این نوع تجارت در قالب‌های مختلفی مثل بازارچه‌های مرزی در شرق، ته‌لنجی در بنادر جنوبی و کولبری در مناطق غربی شناخته می‌شود و نقشی حیاتی در اقتصاد محلی این مناطق ایفا می‌کند. این فعالیت‌ها فراتر از یک جابه‌جایی ساده کالا، موتور محرک اشتغال در مناطقی است که زیرساخت‌های صنعتی قدرتمندی ندارند. برای مصرف‌کننده ایرانی در شهرهای بزرگ، اثر تجارت مرزی در قیمت و تنوع کالاهایی مثل لوازم خانگی، پوشاک و لوازم آرایشی در بازارهایی نظیر بانه، گناوه یا چابهار دیده می‌شود. هرگونه تغییر در قوانین مرزی یا نرخ ارز، بلافاصله قیمت این کالاها را در سراسر کشور تغییر می‌دهد؛ بنابراین تجارت مرزی نه‌تنها نانِ سفره مرزنشینان، بلکه تعادل‌دهنده قیمت بسیاری از کالاهای مصرفی برای تمام مردم ایران است.